گلدسته

پنجره ای در بیمارستان

davood ghaib — Sat, 21 Apr 2012 09:54:42 GMT

پنجره ای در بیمارستان .........

در بیمارستانی، دو بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از

بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی

تختش که کنار تنها پنجره اتاق بود بنشیند ولی بیمار دیگر

مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش

روی تخت بخوابد.

آنها ساعتها با هم صحبت می‏کردند؛ از همسر، خانواده،

خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می‏زدند و هر روز بعد از ظهر،

بیماری که تختش کنار پنجره بود، می‏نشست و تمام چیزهائی

که بیرون از پنجره می‏دید، برای هم اتاقیش توصیف می‏کرد.

پنجره، رو به یک پارک بود که دریاچه زیبائی داشت.

مرغابیها و قوها در دریاچه شنا می‏کردند و کودکان با قایقهای

تفریحیشان در آب سرگرم بودند. درختان کهن به منظره بیرون،

زیبایی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق

دور دست دیده می‏شد. همان‏طور که مرد کنار پنجره این

جزئیات را توصیف می‏کرد، هم اتاقیش چشمانش را

می‏بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می‏کرد و روحی تازه

می‏گرفت.

روزها و هفته‏ها سپری شد. تا اینکه روزی مرد کنار پنجره

از دنیا رفت و مستخدمان بیمارستان جسد او را از اتاق

بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد که تختش را به

کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد.

مرد به آرامی و با درد بسیار، خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین

نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد.

بالاخره می‏توانست آن منظره زیبا را با چشمان خودش ببیند ولی در

کمال تعجب، با یک دیوار بلند مواجه شد! مرد متعجب به پرستار

گفت که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت

پنجره برای او توصیف می‏کرده است.

پرستار پاسخ داد: ولی آن مرد کاملا نابینا بود

جمعه ای دیگر

davood ghaib — Fri, 06 Apr 2012 05:28:47 GMT

السلام علیک یا فاطمه الزهرا ( س )

فاطمیه آمد و آن همدم و مونس کجاست

شمع می پرسد ز پروانه گل نرگس کجاست

در عزای مادرت یابن الحسن یکدم بیا

تا نپرسند این جماعت بانی مجلس کجاست ؟

تسلیت

davood ghaib — Thu, 05 Apr 2012 04:22:33 GMT

شهادت خانم فاطمه زهرا(ع)

بر همه تسلیت باد

عیدتون مبارک

davood ghaib — Mon, 19 Mar 2012 10:14:26 GMT

داستانک

davood ghaib — Sun, 11 Mar 2012 14:43:22 GMT

داستانی متفاوت از چوپان دروغگویی دیگر......

یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیچ کس نبود. چوپانی مهربان بود که در

نزدیکی دهی، گوسفندان را به چرا می برد. مردم ده که از مهربانی و

خوش اخلاقی او خرسند بودند، تصمیم گرفتند که گوسفندانشان را به

او بسپارند تا هر روز آنها را به چرا ببرد. او هر روز مشغول مراقبت از

گوسفندان بود و مردم نیز از این کار راضی بودند. برای مدتها این وضعیت

ادامه داشت و کسی شکوه ای نداشت تا اینکه ...

یک روز چوپان شروع کرد به فریاد: آی گرگ آی گرگ. وقتی مردم خود را

به چوپان رساندند دریافتند که گرگی آمده است و یک گوسفند را خورده

است.

آنان چوپان را دلداری دادند و گفتند نگران نباشد و خدا را شکر که بقیه

گله سالم است. اما از آن پس، هر چند روز یک بار چوپان فریاد میزد:

"گرگ. گرگ. آی مردم، گرگ". وقتی مردم ده، سرآسیمه خود را به

چوپان می رساندند می دیدند کمی دیر شده و دوباره گرگ، گوسفندی

را خورده است. این وضعیت مدتها ادامه داشت و همیشه مردم دیر می

رسیدند و گرگ، گوسفندی را خورده بود!

پس مردم ده تصمیم گرفتند پولهای خود را روی هم بگذارند و چند سگ

گله بخرند. از وحشی ترین ها و قوی ترین سگ ها را ...

چوپان نیز به آنها اطمینان داد که با خرید این سگها، دیگر هیچگاه،

گوسفندی خورده نخواهد شد. اما پس از خرید سگ ها، هنوز مدت

زیادی نگذشته بود که دوباره، صدای فریاد "آی گرگ، آی گرگ" چوپان به

گوش رسید. مردم دویدند و خود را به گله رساندند و دیدند دوباره

گوسفندی خورده شده است. ناگهان یکی از مردم، که از دیگران باهوش

تر بود، به بقیه گفت: ببینید، ببینید. هنوز اجاق چوپان داغ است و

استخوانهای گوشت سرخ شده و خورده شده گوسفندانمان در اطراف

پراکنده است !!!

مردم که تازه متوجه شده بودند که در تمام این مدت، چوپان، دروغ می

گفته است، فریاد برآوردند: آی دزد. آی دزد. چوپان دروغگو را بگیرید تا

ادبش کنیم. اما ناگهان چهره مهربان و مظلوم چوپان تغییر کرد. چهره ای

خشن به خود گرفت. چماق چوپانی را برداشت و به سمت مردم حمله

ور شد. سگها هم که فقط از دست چوپان غذا خورده بودند و کسی را

جز او صاحب خود نمی دانستند او را همراهی کردند.

بسیاری از مردم از چماق چوپان و بسیاری از آنها از "گاز" سگ ها

زخمی شدند. دیگران نیز وقتی این وضعیت را دیدند، گریختند. در

روزهای بعد که مردم برای عیادت از زخمی شدگان می رفتند به یکدیگر

می گفتند: "خود کرده را تدبیر نیست". یکی از آنها پیشنهاد داد که از

این پس وقتی داستان "چوپان دروغگو" را برای کودکانمان نقل می کنیم

باید برای آنها توضیح دهیم که هر گاه خواستید گوسفندان، چماق، و

سگ های خود را به کسی بسپارید، پیش از هر کاری در مورد

درستکاری او بررسی کنید و مطمئن شوید که او دروغگو نیست.

اما معلم مدرسه که آنجا بود و حرفهای مردم را می شنید گفت:

دوستان توجه کنید که ممکن است کسی نخست ""راستگو"" باشد

ولی وقتی گوسفندان، چماق و سگ های ما را گرفت وسوسه شود و

دروغگو شود. بنابراین بهتر است هیچگاه ""گوسفندان""، ""چماق"" و

""سگ های نگهبان"" خود را به یک نفر نسپاریم**.

مهر کودک

davood ghaib — Mon, 27 Feb 2012 12:05:14 GMT

مهربانی را وقتی فهمیدم که ؟

کودکی در دفتر نقاشی اش

خورشید را رنگ سیاه میزد

که پدر کارگرش زیر

آفتاب نسوزد ..... !!!!!

سخنان ماندگار

davood ghaib — Sat, 25 Feb 2012 08:46:32 GMT

سخنانی از کورش کبیر

از کسانیکه از من متنفرند ممنونم ،

آنان مرا قویتر میکنند !

از کسانیکه مرا دوست دارند ممنونم ،

آنان قلب مرا بزرگتر میکنند !

از کسانیکه مرا ترک میکنند ممنونم ،

آنان به من یادآوری میکنند که هیچ

چیز تا ابد ماندنی نیست !

از کسانیکه با من میمانند ممنونم ،

آنان مفهوم دوست داشتن واقعی را به من می آورند !

قلب مردان و زنان

davood ghaib — Wed, 15 Feb 2012 08:53:10 GMT

یافته های جدید محققان شواهد علمی را ارائه کرده که نشان

می دهند قلب زنها بسیار سریع تر و ساده تر از مردها

می شکند.......

پزشکان قلب در پی یکی از اولین مطالعاتی که در سرتاسر

آمریکا بر روی نوعی اختلال قلبی انجام داده اند، اعلام کردند

میزان ابتلای زنان به «سندرم قلب شکسته» 7 تا 9 برابر مردان

است، وضعیتی که در پی وارد شدن فشار عصبی طولانی در اثر

شکست سخت عاطفی و یا از دست دادن یکی از عزیزان ایجاد

شده و می تواند نشانه هایی مانند حمله یا اختلال قلبی را در

زنان ایجاد کند. معمولاً بیماران پس از ابتلا به این سندروم بدون

آسیب دیدگی جدی مداوا می شوند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از خبرگزاری زنان به گفته

محققان دانشگاه پنسیلوانیا یکی از رایج ترین وضعیتهایی که در

پی آن زنان دچار این سندرم می شوند، از دست دادن همسر یا

مشاهده بیماری شدید همسر است. این سندرم برای اولین بار

توسط پزشکان ژاپنی و در سال 1990 شناسایی شد، ژاپنیها

نام این وضعیت را «بیماری قلبی تاکوتسوبو» گذاشتند.

تاکوتسوبو نام دامهایی ویژه اختاپوسها است که یادآور فرم کوزه

مانند قلبهای آسیب دیده است.

این سندرم زمانی رخ می دهد که شوک عصبی شدیدی به بدن

وارد می شود. این شوک در بدن حمله آدرنالین و دیگر

هورمونهای عصبی ایجاد می کند. این حمله هورمونی اتاقک

اصلی پمپ خون قلب را به صورت ناگهانی مختل می کند.

مبتلایان به این سندروم معمولاً پس از چند هفته کاملاً بهبود

می یابند اما در نمونه هایی نیز جان خود را از دست می دهند.

پزشکان برای یافتن دلیل رواج ابتلا به این سندروم در میان زنان،

مطالعه ای گسترده انجام دادند و نتایج آن را در کنفرانس انجمن

قلب آمریکا مطرح کردند. در این تحقیق بررسی اطلاعات ثبت

شده در هزار بیمارستان نشان داد تنها در سال 2007 حدود 6

هزار و 229 نفر در آمریکا به این سندرم مبتلا شده اند که از این

میان فقط 671 مبتلا مرد بودند. پس از انطباق دادن شرایطی از

قبیل فشار خون بالا، سیگار کشیدن و دیگر عواملی که

میتوانند بر روی اختلالات قلبی تأثیرگذار باشند، دانشمندان

دریافتند زنان 5/7 برابر مردان به این سندروم مبتلا می شوند.

همچنین میزان ابتلا به این سندروم در میان زنان بالای 55 سال

سه برابر زنان جوان بود و زنان جوانتر از 55 سال 5/9 برابر مردان

در سنی مشابه به این سندرم مبتلا شده بودند. هنوز دلیل

مشخصی برای این پدیده کشف نشده است و تنها مشخص

است این سندروم اختلال قلبی است که زنان را بیشتر از مردان

تحت تأثیر خود قرار می دهد.

براساس گزارش واشنگتن پست، یکی از نظریه های ممکن،

نقش هورمونها در ابتلا به این سندروم است. نظریه دیگر این

است که تعداد گیرنده های آدرنالین در سلولهای قلب مردان

بیشتر از قلب زنان است و از این رو مردان بهتر می توانند

استرس را در خود کنترل کنند.

مراقب آنچه که میگوید باشید

davood ghaib — Mon, 13 Feb 2012 10:49:16 GMT

داستان زندگی کاترین رایان Catherine Ryan نویسندهی

داستانهای کوتاه و برندهی جایزهی بزرگ ادبی انگلستان

هنگامی که جوان بودم زندگی خانوادگی وحشتناکی داشتم.

تنها به این دلیل به مدرسه میرفتم که بتوانم چند ساعتی از

خانه دور باشم و خودم را میان بچه های دیگر گم کنم. عادت

کرده بودم مثل یک سایه، بی سر و صدا به مدرسه بیایم و به

همان شکل به خانه برگردم. هیچ کس توجهی به من نداشت و

من نیز با کسی کاری نداشتم. ترجیح میدادم هیچ توجهی را به خود جلب نکنم زیرا باور داشتم همه از من بدشان میآید. گرچه در

خلوت خود تمنای دیده شدن و توجه را داشتم.

زندگی سایه وار من به همین شکل میگذشت تا اینکه لنی

(Lenny )به مدرسه ما آمد. لنی دبیر ادبیات انگلیسی در

دبیرستان ما بود. ۴۲ ساله، با ریش کم پشتی که تمام صورتش

را پوشانده بود و لبخند دلنشینی که همیشه بر لب داشت. ریز

نقش و پر جنب و جوش بود و اصرار داشت او را با نام کوچک صدا

کنیم. برای اولین بار در زندگی ام کسی به من توجه کرد و با من

مهربان بود. برای اولین بار در زندگی ام کسی مرا میدید، لنی!

متاهل بود و یک فرزند داشت. عاشق همسرش بود و معلوم بود

که توجهش به من رنگ دلباختگی ندارد. گاهی پس از پایان

ساعت درس در مدرسه میماند و با هم حرف میزدیم. از اینکه به

حرفهایم گوش میداد تعجب میکردم و لذت میبردم و زمانی که

کیف چرمی اش را بر میداشت و میگفت: «خوب بهتر است

بروم.» هرگز لحنش به شکلی نبود که حس کنم از بودن با من

خسته شده است. برخلاف دیگران، به نظر میرسید از بودن با من

خوشش میآید. حتا یک بار مرا به خانه اش دعوت کرد. همسرش

برایمان نان خانگی پخته بود و من با شگفتی دیدم که لنی برای

فرزند کوچکش کتاب داستان میخواند. رویداد عجیبی که هرگز در

خانواده خودم ندیده بودم!

لنی توانست نظر مرا نسبت به خودم تغییر دهد. او به من گفت

که میتوانم یک نویسنده شوم. گفت نوشته هایم پر از احساس

هستند و او از خواندنشان لذت میبرد. ابتدا باور نکردم. خودم را

موجود بی ارزشی میدانستم که کاری از او ساخته نیست و

ایمان داشتم لنی به خاطر تشویق من دروغ میگوید. اما او یک بار

در میان کلاس و در برابر چشمان تمام همکلاسی هایم، به خاطر

متن ادبی که نوشته بودم برایم دست زد و به همه گفت که من

میتوانم یک نویسنده بزرگ شوم. زمانی که به اتاق آموزگاران

میرفت دیدم که در راه با سایر دبیران در مورد من و متنی که

نوشته بودم حرف میزند.

همان روز تصمیم گرفتم یک نویسنده شوم، چون لنی این طور

میخواست. اما متاسفانه اغلب میان آنچه که میخواهید و آنچه که

واقعا انجام میدهید سالها فاصله وجود دارد و من زمانی شروع

به نوشتن کردم که بیست سال از آن روز میگذشت.

در همان سالی که لنی مرا تحسین کرد، به دلیل مشکلات

شدید خانوادگی، کشیدن سیگار را در پانزده سالگی شروع

کردم. سال بعد، هم مشروب میخوردم و هم مواد مخدر

استعمال میکردم. هنوز هم لنی را دوست داشتم و با اینکه دیگر

معلم من نبود او را گاه گاهی میدیدم تا اینکه خبردار شدم لنی

مبتلا به سرطان شده است. از شدت غم داشتم دیوانه میشدم.

به خودم، دنیا و به خدا بد و بیراه میگفتم. نمیدانستم چرا مردی

به این خوبی باید در جوانی از دنیا برود (زمانی که جوان هستیم

انتظار داریم دنیا به همان شکلی باشد که ما میخواهیم). به

دیدنش رفتم. برخلاف آنچه که تصور میکردم با اینکه لاغر و رنگ

پریده شده بود، آرام و خوشرو بود. همان لبخند همیشگی را بر

لب داشت و مثل همیشه از دیدن من خوشحال شد. رفته بودم

تا به او دلداری بدهم و به زندگی امیدوارش کنم اما گریه امانم را

برید و نتوانستم هیچ حرفی بزنم. در عوض او بود که مرا دلداری

میداد و میخواست به زندگی امیدوارم کند. از من خواست اعتیاد

را ترک کنم و زندگی را دوست بدارم چون ارزش دوست داشته

شدن را دارد.

از خانه اش که بیرون آمدم تصمیم داشتم مانند او زندگی کنم.

دوست داشتم زمانی که هنگام مرگ من نیز فرا میرسد بتوانم

مانند لنی به همین اندازه آرام، صبور و راضی باشم. اما نشد.

نتوانستم در برابر مشکلات خانوادهام دوام بیاورم و تنها چند روز

بعد از ملاقاتم با لنی از خانه فرار کردم و به لندن رفتم.

بیست سال گذشت. تمام روزهای این بیست سال را در اعتیاد و

فساد غوطه خوردم. از تمام مردم و از خودم متنفر بودم. هیچ

اعتقاد، هیچ باور و هیچ ایمانی را قبول نداشتم. در زندگی هیچ

هدف، هیچ امید و هیچ آیندهای نمیدیدم و زندگی برایم تنها عبور

کُند روزها بود. روزی به طور اتفاقی و برای اینکه از سرما فرار

کنم وارد یک گالری نقاشی شدم. درون گالری یکی از

همکلاسیهای قدیمی ام را دیدم. قبل از اینکه بتوانم از دیدش

فرار کنم، مرا دید و به طرفم آمد. هیچ اشتیاقی نداشتم که از

شهری که در گذشته در آن زندگی میکردم برایم حرف بزند اما او

آدم پرحرفی بود و از همه کس و همه چیز حرف زد. تقریبا به

حرفهایش گوش نمیدادم تا اینکه نام لنی را در میان حرفهایش

شنیدم. گفت، لنی تنها یک سال پس از فرار من، با زندگی وداع

کرده است. گفت، یک بار همراه با سایر بچهها به دیدن لنی رفته

بود. تنها یک هفته قبل از مرگش. لنی به آنها گفته بود که ایمان

دارد من روزی نویسندهی بزرگی خواهم شد. نویسنده ای که

همکلاسی هایم به آشنایی با او افتخار میکنند. برای اینکه نگاه

تمسخر آمیز همکلاسی سابقم بیش از آن آزارم ندهد به سرعت

از گالری بیرون آمدم و به آپارتمان کوچک، کثیف و حقیرم پناه

بردم. ساعتها گریه کردم. برای اولین بار احساس کردم لیاقتم

بیش از این زندگی نکبت باری است که برای خودم درست

کردهام. برای اولین بار دعا کردم و از خدا خواستم کمکم کند تا

بتوانم همان کسی شوم که لنی انتظار داشت.

قبل از اینکه بتوانم به رویای آموزگارم جامه عمل بپوشانم، دو

سال طول کشید تا توانستم اعتیادم را ترک کنم و خودم را به طور

کامل از منجلابی که در آن گرفتار شده بودم نجات دهم. در تمام

این مدت، هر روز این جمله لنی را با خود تکرار میکردم: «روزی

نویسنده بزرگی خواهم شد.

زمانی که برنده جایزه بزرگ ادبی انگلستان شدم، در مصاحبه

مطبوعاتی ام گفتم: «هرگز از قدرت کلمات غافل نشوید. گاه یک

جمله ساده میتواند زندگی فردی را به طور کامل دگرگون کند،

میتواند به او زندگی ببخشد و یا زندگی را از او دریغ کند. خواهش

میکنم مراقب آنچه که میگویید باشید!»

داستان زندگی کاترین رایان Catherine Ryan نویسندهی

داستانهای کوتاه و برندهی جایزهی بزرگ ادبی انگلستان

والنتاین

davood ghaib — Thu, 09 Feb 2012 04:25:33 GMT

ولنتاین چیست و .......

بیست و ششمین روز از بهمن ماه امسال در تقویم برابر با

چهاردهم فوریه، روزی است که به نام

والنتاین نامیده شده......

ولنتاین چیست و معادل ایرانی آن کدام است؟

بیست و ششمین روز از بهمن ماه امسال در تقویم برابر با چهاردهم

فوریه، روزی است که به نام والنتاین نامیده شده. همان که در سال

های گذشته با بیست و پنجم بهمن مقارن می شد ولی سال کبیسه

امسال این تقارن را برهم زد.

والنتاین اولین موردی نبود که با رشد همه گیر و خارق العاده خود در

مدت زمانی نه طولانی، به امری آشنا در جامعه ایرانی ما بدل گشت و

قطعا آخرین نیز نخواهد بود.

این روزها بسیاری از مردم چه کودک و چه بزرگ، حتی اگر تلفظ صحیح

والنتاین را ندانند ولی آشنایی حداقلی با آیین و رسوم این روز به

خصوص دارند و گاهاً شمه ای از تاریخچه اش را شنیده اند. تاریخچه ای

که عدم وضوح کامل آن در پس پرده افسانه هایی چند پنهان گشته

است.

والنتاین که بود؟

امروزه کلیسای کاتولیک به این نتیجه رسیده است که حداقل سه

قدیس با نام والنتاین وجود داشته اند که همگی به شهادت رسیده اند.

از این رو چندین افسانه سعی در بازگویی خاستگاه این آئین دارند.

سده سوم میلادی، روم باستان فرمانروایی به نام کلاودیوس دوم داشت

که معتقد بود جنگجویانش باید مردانی مجرد باشند. براساس همین

اعتقاد ازدواج برای سربازان امپراتوری روم ممنوع گشت. قاطعیت

فرمانروای بی رحم، جرأت ازدواج را از تمام سربازان سلب کرد. اما در

این بین کشیشی با نام والنتاین، مخفیانه عقد سربازان رومی را با

دختران محبوبشان جاری می‌ ساخت. هنگامی که این عقدهای پنهانی

آشکار شدند، والنتاین دستگیر و به اعدام محکوم شد. در زندان به دختر

نابینای یکی از زندانبانان دل بست و هنگامی که رهسپار مراسم اعدام

بود، کارتی برای دختر نوشت که با این امضا را داشت: «از طرف والنتاین

تو».

استقبال ایرانیان از روز عشق

به عقیده کارشناسان روانشناسی، ایرانیان به سبب فرهنگ

مردسالاری که ریشه در تاریخ سرزمینشان دارد، با آسانی قادر نیستند

با جنس مخالف سر صحبت را باز کنند و بنابراین روزی همچون والنتاین

مجال بازگویی عواطف را به طرفین می دهد و مهمتر اینکه در جامعه ای

که هنوز به رابطه میان دختر و پسر با تردید و ظن نگاه می شود،

والنتاین می تواند گامی به سوی رسمیت یافتن چنین روابطی باشد.

شاید کمتر کسی بداند که ایرانیان در روز والنتاین، پس از جشن عید

نوروز، بیشترین کارت تبریک و هدیه را به یکدیگر می دهد.

در شرایط کنونی برخورد مسؤولان فرهنگی ایران در این خصوص بیشتر

به نادیده گرفتن آن محدود می شود. در حالی که شبکه های ماهواره

ای فارسی زبان به طور گسترده ای به تبلیغ و ترویج والنتاین می پردازند

و بر تعداد تبلیغ های تجاری وسایل و هدیه های مختص این روز سال به

سال افزوده می گردد.

هرچند بسیاری از جوانان و نوجوانان با جدیت و حرارت درپی گرامی

داشتن والنتاین گوی سبقت از دیگران می ربایند، اما هستند کسانی

که با عجین شدن رسوم غربی با فرهنگ ایرانی مخالفند و درصدد یافتن

معادلی ایرانی و حتی اسلامی برای این روز هستند.

جای خالی عشق در روزهای ایرانی

دکتر سارا شریعتی ،استاد جامعه شناسی دانشگاه تهران درباره توجه

و گرایش جوانان ایرانی به والنتاین که هر سال بیشتر از پیش می شود،

می گوید: «در جامعه ما تعادلی بین مرگ و زندگی و غم و شادی

نیست. اگر در سال 65 روز برای عزا است، شاید 20 روز برای شادی

داشته باشیم. این باعث می شود وقتی در رده های بالای سیاست

گذاری کاری انجام نشود ،رده های پایین (مردم)خودشان شادی آفرینی

کنند. هر جامعه ای در مورد نیازی که پاسخ بومی و داخلی نداشته

باشد، از جوامع دیگر وام می گیرد .این وام گیری اول یک دوره مخفی را

می گذراند و بعد رفته رفته، جای خود را پیدا می کند.»

اما می دانیم که گسترش والنتاین در ایران تنها به دلیل نبود شادی و

نشاط در جامعه نبوده است، بلکه دلایل خاص دیگری نیز دارد. دکتر

شریعتی در این باره می گوید: «عشق در جامعه ما یک تابوست. طبیعی

است که جوانان با حجم رسانه ای بالای امروز (ماهواره و اینترنت) از

آیین ها، جشن ها و فرهنگ کشور های دیگر باخبر شوند و آنچه

پاسخگوی نیازشان باشد،تقلید نمایند. این تقلید کم کم آن قدر عادی

می شود که شاید 50 سال آینده کسی حتی به یاد نیاورد که والنتاین از

کجا و چگونه وارد فرهنگ ما شده است.»

با اینکه تلاش هایی که هدف یافتن جایگزینی برای والنتاین را داشتند با

ناکامی مواجه شدند و پیشنهاد انتخاب سالروز ازدواج حضرت علی(ع)

فاطمه زهرا(س) با عکس العمل سرد مسؤولان فرهنگی همراه بود،

ولی همچنان تلاش برای مطابق کردن یکی از روزهای باستان ایرانی با

روز عشق ادامه دارد.

جشن عشق در ایران باستان

گفته می شود که در ایران باستان، بیست قرن پیش از میلاد روزی

موسوم به روز عشق بوده است. این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا

مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 4 روز پس از والنتاین غربی. این روز

«سپندارمذگان» یا «اسفندارمذگان» نام داشته.

سپندارمذ لقب ملی زمین است. زمین نماد عشق است چون با

فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد . زشت و زیبا را به یک

چشم می نگرد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به

عنوان نماد عشق می پنداشتند. در ایران باستان علاوه بر ماه، روزها نیز

اسم داشته اند و در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است.

در همان روزی که نامش با نام ماه مقارن می شد جشنی ترتیب می

دادند. روز پنجمین هر ماه اسفندارمذ، نام داشت که در ماه دوازدهم

سال که آن هم اسفندارمذ بود، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سپندارمذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در

کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت

هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده به

آن ها هدیه می دادند.

با والنتاین چه کنیم؟

هدایای روز والنتاین شامل گل رز و یا دسته گل، شکلات، کارت تبریک

ولنتاین، عروسک، شمع، نامه عاشقانه، یک قطعه شعر عاشقانه و

بسته های کادویی ویژه روز والنتاین است.

سالیانه بیش از یک میلیارد کارت تبریک والنتاین در سراسر جهان رد و

بدل می گردد که بیشتر آنها توسط زنان خریداری می شود و میلیون گل

رز و میلیون ها جعبه شکلات در سالروز والنتاین هدیه داده می شود که

اغلب آن ها را مردان خریداری می کنند.

عده ای بر این عقیده اند که یکی از عوامل مهم و تأثیرگذار در گسترش

والنتاین مافیای اقتصادی یا همان دنیای سرمایه داری است که با

تبلیغات وسیع، مفاهیمی همچون عشق و دوست داشتن را به ابزاری

برای راهیابی به اندیشه های استثماری بدل ساخته است.

شاید بیگانگی با فرهنگ باستانی ایرانی، دلیل رویکرد به چنین آئین و

رسومی باشد که جوانان ما را وام دار دیگر فرهنگ ها می سازد. اما

آنچه که اکنون مطرح است این است که آیا برخوردی تا این حد

مشتقانانه دلیل گویای نیاز اجتماعی قشری از مردم ما نیست و همین

گرایش ها ایجاب نمی کند که پیش از آنکه رشته کار کامل از دست رود

در اندیشه فرهنگ سازی مناسب و جامعی در این زمینه باشیم؟